1ºENCONTRO NOITES DO ABANO/ Modificaciones en Rojo-texto XXII-María Villar

Os dejo el vídeo realizado por Susi Dela Torre durante mi intervención en la Praza do Abanico el sábado 20 de julio.

Deseo que os guste

OS FILLOS DA MEMORIA de Pablo Vila Alonso/ Comentario

Veño de rematar de ler un libro que me tivo engaiolada durante dúas tardes consecutivas. O seu propio autor, Pablo Vila, di que este libro nin é un conto, nin unha historia, nin unha lenda, nin unha novela. Eu teño que darlle a razón, é poesía pura. Non en van o seu autor é poeta, ademáis de músico, e iso é algo que lle presta ó libro outra ollada sobre as cousas que conta, outro ritmo. É un canto á terra dos feitizos, da lembranza das orixes. Nunha primeira lectura un pode pensar que é unha historia que se conta a través da vida dunha familia, e aínda máis, a través dos ollos dos catro irmáns que forman parte dela. O paso pola historia dun anaco de terra, da serra do Galleiro e o Salgueirón, serve para toda a terra galega, pois é a terra nosa a que está presente en todo momento, con elementos tan importantes coma o propio lar, que sempre é todo un mundo de acontecementos.
Os fillos da memoria transmitíronme moitas emocións e sensacións. As descripcións pormenorizadas fan deste libro un cadro. Podería, mesmo ousaría, dicir que Os fillos da memoria é un libro moi artístico en todo o amplo concepto da palabra. A súa harmonía é tal que todo nel pode verse na mente a través da súa lectura, coa musicalidade terreal que lle presta cada ambiente que describe, mesmo os aromas da herba mollada, ou do mofo, ou da cociña onde Aurora e Arxentina trafegan, ou do leite, dos bosques e da paisaxe toda.
Pablo Vila fainos percorrer territorios de inxustiza, de maltrato, de amor familiar, de trastadas de inocencia infantil, de morte, de fuxidos no monte… É un autor omniscente cuxo saber se vai pousando en cada unha das persoas-personaxes deste libro co seu nome e a súa historia vital. Un libro que non conta ningunha historia porque é historia pura, a nosa historia galega, e o autor tivo a xenerosidade de mergullarnos nela dun xeito tenro.
Recoméndovos a súa lectura, dende as primeiras frases quedei presa dese sentir galego e xa non puiden deixar de lelo.
A miña noraboa máis fonda a Pablo por tan fermoso e agarimante libro.